Wij Ademen Licht —
Hymnen in de liefdesadem van incarnatie
Wij ademen licht is een cyclus van hymnen, geboren uit stilte, lichaam en gebed.
Het boek volgt geen lineair verhaal, maar een adem:
in- en uitademing, ontvangen en beantwoorden, God en mens in wederkerigheid.
De hymnen bewegen langs vuur, aarde, lucht, water en ether —
niet als thema’s, maar elk als levende ademvelden.
Elke tekst is geschreven niet alleen om te lezen,
maar belichaamd te worden.
Dit boek is ontstaan in een periode van rouw, ziekte en ontvankelijkheid.
De taal van dit boek is geworteld in de traditie van Hooglied:
een taal waarin God en mens elkaar niet uitleggen, maar ontmoeten.
en viert het grote wonder van incarnatie; God die zich waagt aan het vlees.
en viert het grote wonder van incarnatie; God die zich waagt aan het vlees.
Wij Ademen Licht nodigt uit tot langzaam lezen,
tot rusten bij woorden,
tot ademen met wat zich aandient.
Een e-book voor wie het heilige niet buiten het lichaam zoekt,
maar het Licht herkent dat van binnenuit ademt.
Wij Ademen Licht is een digitaal boek (PDF)
- 57 pagina's
- 57 pagina's
- 12 hymnen, geordend in een ademende cyclus
- ademt van begin tot eind in een zorgvuldig opgebouwde kleurliturgie
- ontworpen als een visuele en liturgische leeservaring
- ontworpen als een visuele en liturgische leeservaring
- komt het beste tot zijn recht op een tablet of laptop
Prijs incl. BTW: €22,-
Prijs incl. BTW: €22,-
Winterlicht
Ik wist niet dat sneeuw kon ruisen.
Voor die avond was sneeuw gewoon iets dat uit de hemel viel, mooi en wit, soms hinderlijk en altijd koud. Maar nu, terwijl ik in het kozijn hang en mijn neus tegen het koude glas druk als een kind op kerstavond verlangend naar cadeautjes, gezelligheid en sneeuw, hoor ik het.
Geen hard tikken zoals regen, niet het suizen van de wind, maar een zacht, haast verlegen geruis. Alsof er duizenden vingerafdrukken van licht neerdalen die de wereld strelen in de vorm van sneeuwvlokken.
Ik ben moe, en leun dieper in de vensterbank. Mijn lichaam is op. Zenuwen die sidderden, gedachten die niet meer in zinnen passen, spieren die niets willen, behalve in elkaar zakken en prikkels die over mijn netwerken lopen als gekleurde lampjes, flikkerend in een kerstboom.
Voor mijn brein staat een groot hekwerk, er is geen toegang meer tot ingewikkelde ideeën, of grootste plannen. Alleen maar het doffe kloppen van mijn hoofd en een trage vraag die ademt in mijn borst: hoe moet dit verder?
Ik leun met mijn voorhoofd tegen het koude raam. De kou trekt een aangename dunne lijn tussen de chaos in mijn hoofd en de stilte daarbuiten. De straat is bijna leeg. Lantaarns tekenen cirkels in de lucht; oranje halo's waarin de vlokken dwarrelen; soms lijken ze heel even stil te hangen, soms vallen ze recht naar beneden, alsof iemand even aan de zwaartekracht draait.
Ik ben moe, maar onder die moeheid zit nog iets anders. Iets wat ik moeilijk vind om toe te geven, een verlangen dat ik geen naam durf te geven. Het is geen verlangen naar iets concreets, zoals naar warme chocolademelk of een goed boek. Zelfs geen verlangen naar een plan of een doel. Nee, dit verlangen is anders, zij beweegt van binnenuit. Alsof er ergens diep in mijn bekken een kleine bron begint te sijpelen, heel voorzichtig, heel schuchter.
Over Winterlicht:
Winterlicht is een verhaal in wording.
Af en toe deel ik fragmenten in Brieven van Licht