Dit werk ontstond - zonder vooropgezet plan.
Niet uit weten, maar uit spelen.
Een druppel blauw notenpigment viel in natte inkt -
en er gebeurde iets.
Wat zichtbaar werd, leek op een bevruchte eicel
in haar allereerste stadium
en een lichtshow -
alsof materie zich herinnerde
waar zij vandaan komt.
Pas later herkende ik,
wat ik toen nog niet wist te benoemen.
Dit beeld raakt aan mijn eigen begin.
En aan het mysterie van al het ontstaan.
Aan het weten dat leven niet altijd gepland is,
maar wel altijd ontvangen.
Wat ik toen nog niet wist, ontdekte ik later:
bij menselijke bevruchting vindt daadwerkelijk een lichtemissie plaats.
Een zogeheten zinc spark - een lichshow van enkele uren
waarbij miljoenen blauwe zinkionen gelijktijdig vrijkomen
en de overgang markeren van eicel naar embryo.
Wetenschappers beschrijven het als
'georkestreerd, als een symfonie'.
Ik was misschien een ongelukje menselijk gezien
Maar niet voor God.
Dit werk viert dat weten.
Dat elk begin wordt gezien, gevierd.
En dat niets wat leeft buiten dit Licht valt.
Niet toevallig.
Wel gevierd.